Η ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΩΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΤΕΙΝΟΜΕΝΗ ΚΡΙΣΗ
Αγαπητοί συνάδελφοι,
τρία χρόνια μετά την κατάρρευση του τραπεζικού κολοσσού της Lehman Brothers, εξέλιξη η οποία σηματοδοτεί διεθνώς το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης, δεκαέξι μήνες μετά την εισβολή στη ζωή μας του μνημονίου και των κατά καιρούς επικαιροποιήσεων και αναθεωρήσεών του και δύο μήνες μετά την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου κανείς δεν πιστεύει ότι η κρίση αυτή έχει ή μπορεί άμεσα να ελεγχθεί.
Οι επιπτώσεις της παρατεινόμενης κρίσης δεν περιορίζονται στα στενά γεωγραφικά πλαίσια της χώρας μας, όπως για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα είχε αφεθεί να διαφανεί, αλλά επηρεάζουν πέραν της ευρωζώνης, ακόμη, και τις οικονομίες στην αντίπερα πλευρά του Ατλαντικού.
Στη χώρα μας, η επίτευξη των στόχων του μνημονίου, προκειμένου να επιτευχθεί η απρόσκοπτη, υποτίθεται, έξοδος από τη δημοσιονομική κρίση, που μας μαστίζει, μοιάζει κάθε άλλο παρά εφικτή.
Παρά τις κατά καιρούς εξαγγελίες περί του αντιθέτου, νέα φοροεισπαρακτικά μέτρα βλέπουν καθημερινά το φως της δημοσιότητας, με την ύφεση να βαθαίνει δραματικά, την ανεργία να καλπάζει, τους μισθούς και τις συντάξεις να μειώνονται, τις εργασιακές σχέσεις να βρίσκονται σε πλήρη απορρύθμιση, την έμμεση φορολογία να εκτινάσσεται, τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς να είναι πλέον στο κόκκινο, το κοινωνικό κράτος να συρρικνώνεται, τον δημόσιο πλούτο να ξεπουλιέται.
Και παρά τις μεγάλες θυσίες και τα αλλεπάλληλα οικονομικά μέτρα, απότοκο της αδιέξοδης πολιτικής του μνημονίου, οι πιέσεις που ασκούνται για τη συνέχισή της είναι ιδιαίτερα φορτικές, σε συνδυασμό με τις απειλές περί εμπλοκής στη διαδικασία λήψης απόφασης για την εκταμίευση της επόμενης δόσης ή ακόμη και με τις κατά καιρούς απειλές περί εξόδου ή και αποβολής της χώρας μας από την ευρωζώνη, εντείνοντας, όπως είναι φυσικό, τον πανικό και τη γενικότερη αβεβαιότητα περί ενδεχόμενης χρεοκοπίας.
Οφείλουμε να κατανοήσουμε ότι το πρόβλημα, σε αυτήν την περίπτωση, εστιάζεται στη λανθασμένη πολιτική εξόδου από την κρίση, που ακολουθείται και όχι, όπως αφήνεται να εννοηθεί, σε καθυστερήσεις, λάθη ή παραλείψεις στην εφαρμοζόμενη πολιτική, κάτι το οποίο επιβεβαιώνεται, άλλωστε, και από τις σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης.
Μέσα σε αυτό το οικονομικό περιβάλλον, με τις ελληνικές τράπεζες, παρά την ενίσχυσή τους με 108 δις ευρώ σε ρευστό, ομόλογα και εγγυήσεις, να αντιμετωπίζουν μία δευτερογενή κρίση, σε κάποιες περιπτώσεις ίσως και χειρότερη της αρχικής, λόγω της ύφεσης, της ανεργίας, των κρατικών χρεών και της κρίσης των χρηματιστηρίων, έλαβε χώρα και η συγχώνευση δύο μεγάλων ελληνικών τραπεζών, πυροδοτώντας εξελίξεις στην κατεύθυνση της ριζικής αναδιάρθρωσης του τραπεζικού κλάδου στη χώρα μας.
Ωστόσο, στους αρχικούς διθυράμβους στελεχών της αγοράς, μερίδας εκπροσώπων του πολιτικού κόσμου αλλά και του οικονομικού τύπου απουσιάζει οποιαδήποτε αναφορά για το μέλλον των εργαζομένων, με δεδομένο ότι στο σχεδιαζόμενο εγχείρημα είναι κάτι παραπάνω από προφανής όχι η συμπληρωματικότητα αλλά η αλληλοκάλυψη, που υπάρχει στα δίκτυα των δύο τραπεζών. Οι αναφορές άλλωστε στην ανάγκη εξορθολογισμού του λειτουργικού κόστους, στο νέο σχήμα που θα προκύψει, κάθε άλλο μας επιτρέπουν να εφησυχάζουμε.
Συνάδελφοι, όλο αυτό το διάστημα, με συνεχείς περιοδείες στα καταστήματα της τράπεζάς μας, δεν έχουμε σταματήσει να τονίζουμε ότι οι εξελίξεις στην οικονομία και κατά προέκταση στην κοινωνία δεν μπορούν και δεν πρέπει να μας βρουν από τη θέση του παρατηρητή. Και βέβαια, σε κάθε περίπτωση συνεχίζουμε σταθερά να επαναλαμβάνουμε ότι η περιφρούρηση της σταθερής εργασίας και των εργασιακών μας δικαιωμάτων υπηρετείται μόνο με την πίστη στα συλλογικά οράματα και τις συλλογικές μορφές εκπροσώπησης, όπως ο Σύλλογός μας, στον αντίποδα της ανάδειξης του ατομισμού και των ατομικών επιλογών ως κυρίαρχων αξιών.
Στην ίδια κατεύθυνση και με την ίδια δυναμική θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε, όλοι μαζί, περιφρουρώντας τις κατακτήσεις μας, τις συμβάσεις μας, τα εργασιακά μας δικαιώματα.
Όλοι μαζί μπορούμε…..
Με συναδελφικούς χαιρετισμούς
Ο Πρόεδρος Ο Γεν. Γραμματέας
Εμμανουήλ Μπεμπένης Ισίδωρος Γοίλιας
