Επιβεβαίωση του σχεδίου των έξι εβδομάδων που είχε αποκαλύψει το real.gr, βγήκε από τη συνάντηση Μέρκελ – Σαρκοζί.
Όπως προέκυψε από τη συνάντηση στο Βερολίνο, ο γαλλογερμανικός άξονας επιβεβαιώνει ότι μέχρι το Νοέμβριο θα έχει παρουσιαστεί συνολική λύση για το ευρώ και την Ελλάδα, η λύση θα περιλαμβάνει το πολυαναμενόμενο κούρεμα του κεφαλαίου επί των ελληνικών τίτλων και διάσωση των τραπεζών από τις συνέπειες. Ωστόσο, ο άξονας δεν ξεκαθαρίζει αν το σχέδιο θα εκτελεστεί σε μια ή περισσότερες φάσεις, για τι ποσά μιλάμε και φυσικά δεν ουδείς αποκαλύπτει την κρυφή του ατζέντα.
Ο Γάλλος πρόεδρος δε θα ταξίδευε στο Βερολίνο -δεν το συνηθίζει, άλλωστε- αν δεν είχε ένα πολύ σοβαρό αίτημα προς τη Γερμανίδα καγκελάριο. Με το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους προ των πυλών και τις γαλλικές τράπεζες σοβαρά εκτεθειμένες να υπολογίζουν τις απώλειες τους, ο Ν. Σαρκοζί έχει κάθε λόγο να μη μεταφέρει την “τραπεζική έκθεση” στα κρατικά ταμεία. Επιδιώκει με κάθε μέσο, λοιπόν, να περιβληθεί η περίφημη ανακεφαλαιοποίηση με έναν κοινοτικό μανδύα.
Ακόμη και αν η Γαλλία είχε λεφτά (ή μπορούσε να βρει) για να βελτιώσει τη θέση των τραπεζών της, οι οίκοι αξιολόγησης με μεγάλη βεβαιότητα θα της στερούσαν την αξιολόγηση ΑΑΑ. Αυτό θα σήμαινε αυξημένο κόστος δανεισμού, ελλείμματα και νέα λιτότητα για τους Γάλλους, συνοδεία ύφεσης. Με αυτά τα δεδομένα, ο κ. Σαρκοζί θα μπορούσε να είναι βέβαιος ότι θα έπρεπε να εγκαταλείψει στο τέλος του 2012 το Μέγαρο των Ιλισίων. Πήγε, λοιπόν, στο Βερολίνο, παρακαλώντας ουσιαστικά την κ. Μέρκελ να μην τον λησμονήσει στο συνολικό σχέδιο για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους στην ευρωζώνη.
Από την άλλη, η Α. Μέρκελ έχει κάθε λόγο να επιθυμεί μεσοπρόθεσμα να παραμείνει η Γερμανία ο μόνος ισχυρός πόλος στην ευρωζώνη, ώστε με ευκολία να μπορέσει να ξεδιπλώσει το γερμανικό σχέδιο για την οικονομική διακυβέρνηση και την πολιτική αργότερα ενοποίηση της Ε.Ε. Μήνες πριν από τη χθεσινή συνάντηση, διπλωματικές, κοινοτικές και τραπεζικές πηγές, σε πλείστες αφορμές, εξέφραζαν την άποψη ότι “για να κινηθεί η Γερμανία, η κρίση πρέπει πρώτα να χτυπήσει την πόρτα της Γαλλίας”.
Οι διαρροές αυτές είχαν γίνει στις Βρυξέλλες, την περίοδο που οι οίκοι αξιολόγησης υποβάθμιζαν σωρηδόν τα κράτη του Νότου και οι πάντες στρέφονταν στη Γερμανία, αναμένοντας να δώσει τη λύση. Συνεπώς η κ. Μέρκελ έχει κάθε λόγο να σκληρύνει τη στάση της και να μη συναινέσει σε μία κοινοτική προσέγγιση στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού της την κεντρική της στρατηγική.
Το ερώτημα όμως που θα γεννιόταν στις αγορές και τους διεθνείς επενδυτές θα ήταν “διαγράφονται δηλαδή οι αποφάσεις του 2008;”.
Τότε, αυτή τη φορά στο Παρίσι, οι 17 της ευρωζώνης είχαν αποφασίσει ότι δε θα επιτρέψουν σε καμία τράπεζα να καταρρεύσει “με κάθε κόστος”. Η κ. Μέρκελ και οι σύμβουλοί της προφανώς και υπολογίζουν την τεράστια αβεβαιότητα που θα προκαλούσε μία δημόσια διαφωνία με τον κ. Σαρκοζί στο θέμα των τραπεζών.
Σε συνέχεια, λοιπόν, του πνεύματος των αποφάσεων του 2008 οι δύο ηγέτες ανακοίνωσαν πως “θα δώσουν λύση” πλην, όμως, δε μας ανακοινώνουν ποια θα είναι αυτή. Τραπεζικές πηγές από το Βερολίνο επιβεβαιώνουν τον κοινοτικό χαρακτήρα της προσέγγισης στο θέμα τράπεζες. Η “μέση λύση” έχει ήδη ανατεθεί σε ομάδα εμπειρογνωμόνων και εξειδικευμένων τεχνοκρατών της Κομισιόν υπό την εποπτεία των κυριών Μπαρόζο, Μπαρνιέ, Αλμούνια και Σεμέτα, που αναμένεται να παρουσιαστεί ίσως και την Τετάρτη.
Σε σχέση τώρα με το ελληνικό ζήτημα από τη συνάντηση, όπως σχολιάζουν στις Βρυξέλλες, προκύπτει σύμπτωση απόψεων ως προς δύο παραδοχές:
• πρώτον, το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο και πρέπει να περικοπεί
• δεύτερον, για να περιφρουρηθεί ο θεσμικός ρόλος της τρόικας, η πρώτη παραδοχή πρέπει να γίνει από τους εκπροσώπους της στην επικείμενη έκθεση
Συνεπώς, δεσμεύονται να παρουσιάσουν ένα συνολικό σχέδιο για Ελλάδα και τράπεζες στη Σύνοδο των G20 το Νοέμβριο στις Κάννες, αφού πρώτα παρουσιαστεί η έκθεση της τρόικας και αποσπάσουν τη συγκατάβαση των υπολοίπων ηγετών στη Σύνοδο της 17ης – 18ης Οκτωβρίου. Το μόνο βέβαιο είναι ότι το στοίχημα των πρωτογενών πλεονασμάτων καθίσταται ακόμα υψηλότερο, πράγμα που σημαίνει και ανανέωση των πιέσεων για λήψη δημοσιονομικών και δομικών μέτρων στην ελληνική οικονομία.
Από τη στιγμή που το σχέδιο τεθεί σε εφαρμογή, οι αγορές θα παραμείνουν κλειστές για την Ελλάδα για αδιευκρίνιστο χρονικό διάστημα και η διοίκηση θα μπορεί να ελπίζει σε κοινοτικά λεφτά που θα καλύπτουν τους εναπομείναντες τόκους και τίποτα άλλο.
