Κριτικός κινηματογράφου Michael Wilmington
«Στην Ελλάδα λέγεται ότι οι απλοί άνθρωποι μιλάνε για την αγάπη και την ποίηση. Ο Αγγελόπουλος παραδόξως, βρίσκει ποίηση μέσα στην διαφθορά, την προδοσία και παρουσιάζει τις μαρτυρίες : παιδιών που έχουν αποξενωθεί από τον πατέρα τους, μιας χώρας που έχει αποξενωθεί από την κληρονομιά της, της αγάπης που παραλύει, της αδυνατότητας της τέχνης, τις σκιές του θανάτου…Πάνω από όλα όμως ο Αγγελόπουλος παρουσιάζει μέσα από μια πλούσια και εκκωφαντική σιωπή: την σιωπή της Ιστορίας, της Γης, των βουνών, των Ωκεανών, του Ουρανού…όλα μέσα από ένα έντονο βλέμμα μέσα από το όποιο όπως ο Joseph Conrad, μας αναγκάζει να δούμε».
Γάλλος κριτικός κινηματογράφου Michel Ciment
“Δεν πρέπει να μας κάνει εντύπωση που στην Ελλάδα εμφανίζεται ένας σκηνοθέτης για τον οποίο ποίηση και φιλοσοφία είναι ένα, για τον οποίο η γνώση ζωντανεύει μέσα από την αισθητική εμπειρία, για τον οποίο τελικά ο κινηματογράφος είναι ταυτόχρονα μια αμφισβήτηση και μια επιβεβαίωση. Αλλά είναι πολύ όμορφο ένας καλλιτέχνης να μπορεί να τραγουδάει για τον κόσμο αλλά να τον αμφισβητεί.»
Σεναριογράφος και καθηγήτρια στο τμήμα κινηματογράφου του Πανεπιστημίου ΝΥU Yvette Biro
Η ιστορία και η εξουσία είναι στο κέντρο του σύμπαντος του Αγγελόπουλου, όπου τα δεινά όλων των ειδών των απολυταρχικών ιδεολογιών εμφανίζονται. Παρ’ όλα αυτά η ειρωνική σοφία δεν είναι πατροναριστική αλλά αντίθετα ένας προσωπικός ποιητικός διαλογισμός, μια επική και λυρική αναπαράσταση της ιστορίας της Ελλάδας.
Andrew Horton συγγραφέας και καθηγητής κινηματογράφου
Ο Αγγελόπουλος μπορεί να είναι από τους ελάχιστους σκηνοθέτες των πρώτων 100 χρόνων του κινηματογράφου που μπορεί να μας κάνει να ανακαθορίσουμε αυτό που αισθανόμαστε ότι είναι και ότι μπορεί να γίνει το σινεμά.
