Κομμάτια. Δέρμα χιλιοσκισμένο, τσακισμένο, σημαδεμένο για πάντα. Τόσο όμορφο! Δέρμα ξεχειλωμένο από αγάπη, ξεχειλισμένο από ευτυχία μαρκαρισμένο από πληρότητα. Κάθε γραμμή και μια ακόμα ανάσα. Κάθε ρυτίδα και ένα ακόμα τοσοδούλικο κομμάτι που αναπτύσσεται. Κάθε ραγάδα και μια ανάμνηση. Δική του. Θαύμα. Βδομάδα την βδομάδα με κάθε χτύπο, κάθε αγκωνιά, κάθε φορά που το μικρό του ποδαράκι τεντωνόταν, ένας ακόμα ιστός από το «σπίτι» του σκιζόταν για να νοιώθει άνετα. Να μεγαλώνει. Να γίνεται άνθρωπος. Μέχρι να το κρατήσεις στα χέρια σου. Μέχρι να γεννηθεί.
Πως να μην λατρεύω κάθε ραγάδα όταν αυτές μου θυμίζουν εσένα! Πως να δεχτώ όλα αυτά τα αψεγάδιαστα πρότυπα που «σερβίρουν» όλα τα μέσα; Ψεύτικη ομορφιά. Ανύπαρκτη. Απ’ αυτές που δημιουργούν κάτω από μεγάλα φώτα και κοφτερά νυστέρια, γιατροί με μαρκαδόρους στα χέρια. Για να μαρκάρουν το περιττό. Να κρύψουν τα σημάδια. Για να μην αποστρέφουν το βλέμμα οι συνηθισμένοι στο τέλειο. Στο τέλειο ψέμμα. Άστους. Εσύ; Τι κάνεις; Γυρνάς την πλάτη στο πιο γλυκό κομμάτι της ζωής σου; Στο πιο τρυφερό, το πιο ουσιαστικό, το κομμάτι που σου φέρνει -ακόμα και τώρα που πέρασε καιρός- το ίδιο χαμόγελο στα χείλη, το ίδιο φτερούγισμα στην καρδιά; Κρύβεις τα σημάδια; Μη δεις τη ματιά που φανερώνει απόρριψη; Ρίξτους μια μούντζα. Και αγκάλιασε την κοιλιά σου. Αυτήν που γέννησε καινούριους ανθρώπους. Που έθρεψε νέες ψυχές. Μπράβο σου. Και θυμίσου. Αυτό το σώμα το γόνιμο, προσεύχονται χιλιάδες γυναίκες να το είχαν. Μαζί με τα σημάδια του. Κυρίως γι’ αυτά
