Η «Χριστουγεννιάτικη επιστολή» του CEO και
η πραγματικότητα στους χώρους δουλειάς
Αγαπητές συναδέλφισσες, αγαπητοί συνάδελφοι,
Η πρόσφατη χριστουγεννιάτικη επιστολή της Διοίκησης προς τους εργαζόμενους επιχειρεί να παρουσιάσει μια εικόνα γενικευμένης επιτυχίας, ανάπτυξης και αισιοδοξίας. Μια εικόνα που μπορεί να αφορά τους ισολογισμούς και τα στελέχη της κορυφής, δεν αφορά όμως τους εργαζόμενους της τράπεζας. Η Διοίκηση δηλώνει ότι η τράπεζα άφησε πίσω της τα χρόνια της οικονομικής κρίσης. Οι εργαζόμενοι, όμως, δεν τα άφησαν. Με μισθούς καθηλωμένους, με την ακρίβεια να εξανεμίζει το εισόδημα, με αυξημένες απαιτήσεις και διαρκή πίεση, η «ανάπτυξη» δεν έφτασε ποτέ σε αυτούς που τη δημιούργησαν.
Η τράπεζα χαρακτηρίζεται, λέει, «δικαίως success story». Πρέπει όμως να ειπωθεί όλη η αλήθεια: το success story αυτό χτίστηκε πάνω στην υποστελέχωση, στην εντατικοποίηση της εργασίας, στη διαρκή ψυχολογική πίεση και στη συστηματική απαξίωση της εργασιακής καθημερινότητας. Χτίστηκε σε βάρος των εργαζομένων, πολλοί από τους οποίους επιλέγουν πλέον να αποχωρούν ακόμη και χωρίς εθελουσία, γιατί απλώς δεν αντέχουν άλλο. Η εκτεταμένη δυσαρέσκεια στους χώρους δουλειάς θα έπρεπε να ανησυχεί σοβαρά τη Διοίκηση και όχι να αποσιωπάται.
Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί η διακήρυξη ότι «η πραγματική μας δύναμη είναι οι άνθρωποι». Αν αυτό ίσχυε, θα αποτυπωνόταν στις αποφάσεις της Διοίκησης: στους μισθούς, στις προσλήψεις, στις συνθήκες εργασίας, στον σεβασμό του ωραρίου. Δεν αποτυπώνεται πουθενά. Αντίθετα, οι εργαζόμενοι βιώνουν καθημερινά υπέρμετρη πίεση, εξαντλητικούς στόχους και απαράδεκτες συνθήκες.
Όταν γίνεται λόγος για «απαιτητικό δρόμο μπροστά» και «διαρκή εγρήγορση», το μήνυμα είναι σαφές: περισσότερη εντατικοποίηση, περισσότερη πίεση, λιγότερα όρια. Αυτό δεν είναι όραμα, είναι προειδοποίηση.
Η αναφορά σε «ομάδα – σχεδόν οικογένεια» προσβάλλει τη νοημοσύνη των εργαζομένων. Οι συνάδελφοι δεν νιώθουν οικογένεια. Νιώθουν ότι φέρνουν καθημερινά τους στόχους, ενώ άλλοι καρπώνονται τα κέρδη, τα bonus, τις δωρεάν μετοχές και τα προνόμια. Νιώθουν ότι η επιτυχία δεν μοιράζεται, αλλά συγκεντρώνεται στην κορυφή.
Ιδιαίτερα προκλητική είναι η παραδοχή ότι οι επιτυχίες επιτεύχθηκαν «ακόμη και εις βάρος του ελεύθερου χρόνου και της οικογενειακής ζωής». Η Διοίκηση ουσιαστικά ομολογεί την παραβίαση του ωραρίου και την εξαναγκαστική υπερεργασία, παρουσιάζοντάς την ως κάτι που απλώς… «εκτιμά». Χωρίς όμως καμία ουσιαστική ανταμοιβή, χωρίς καμία συμμετοχή των εργαζομένων στα αποτελέσματα που οι ίδιοι παράγουν.
Όταν, τέλος, δηλώνεται ότι υπάρχει «υπερηφάνεια για όσα καταφέραμε όλοι μαζί», το αίσθημα στους χώρους δουλειάς είναι διαφορετικό: αγανάκτηση, απογοήτευση και θυμός. Γιατί η καθημερινότητα διαψεύδει τα λόγια.
Οι εργαζόμενοι δεν ζητούν επιστολές και πανηγυρικούς λόγους. Ζητούν τα αυτονόητα: αξιοπρεπείς μισθούς, ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, σεβασμό στο ωράριο, δικαιοσύνη και αναγνώριση στην πράξη. Μέχρι να γίνουν αυτά, τέτοιες ανακοινώσεις δεν είναι γιορτινές. Είναι προσβλητικές.
Με συναδελφικούς χαιρετισμούς
Ο Πρόεδρος Ο Γεν. Γραμματέας
Γοίλιας Ισίδωρος Μπεμπένης Εμμανουήλ
